Triumph 1300

De ontwikkeling van de Dolomite begon feitelijk al in 1962 onder de codenaam “Ajax”. Aangezien de Herald in zijn beginjaren niet echt goed verkocht, besloot de directie van Leyland dat het tijd werd om de mogelijkheden van een opvolger te onderzoeken.

Harry Webster stelde de eisen samen waaraan de nieuwe auto moest voldoen. Eén van die eisen was Triumph’s traditie van een kleine draaicirkel. Tevens was al besloten dat voorwielaandrijving voor een nieuwe compacte auto de beste oplossing zou zijn. Daarom werd al snel besloten dat de motor overdwars moest liggen, met de versnellingsbak er direct onder. Net als in de Mini en de 1100, met als grote verschil dat de motor en de versnellingsbak niet van dezelfde olie gebruik zouden maken.
De 1300cc motor van de Spitfire werd gekozen als krachtbron voor de nieuwe auto, voor de wielophanging werd goed naar de Triumph 2000 (codenaam “Barb”) gekeken.

Nu de technische opzet was vastgelegd, werd het tijd om de auto te gaan ontwerpen. Net als met het Barb-project werd hiervoor Giovanni Michelotti gevraagd. Hij kreeg de ondankbare taak om een ontwerp te maken dat het beste omschreven kan worden als een “kleine Barb”. Toch slaagde Michelotti er in om, ondanks deze beperking, een origineel ontwerp te maken dat geheel paste in de lijn van Triumph.

Tijdens de ontwikkeling van project Ajax wijzigde het marktdoel. De ontwikkelingskosten liepen op, maar omdat de Herald beter ging verkopen, mede door toevoeging van een 1200cc-versie, werd de vervanging hiervan minder belangrijk. Uiteindelijk werd in 1964 bepaald, dat de nieuwe auto niet de vervanger van de Herald zou worden. Door dit besluit viel het doek voor een tweedeurs versie. De laatste ontwikkelingen en tests vonden plaats en er werd gekozen voor de naam “Triumph 1300”.

In september 1965 werd de Triumph 1300 gepresenteerd aan pers en publiek. Iedereen was onder de indruk van wat de auto te bieden had. Zeker voor die tijd was de auto rijk uitgerust en sloot perfect aan op de stijl van de Triumph 2000. Het zou echter nog tot januari 1966 duren voordat de auto daadwerkelijk verkocht ging worden.

De auto sloeg aan bij het publiek, dat waardering had voor het compacte formaat, de rijke uitrusting, de kwaliteit van afwerking en de bovengemiddelde rij-eigenschappen. De 1300 had dan ook een enigszins sportieve aard, maar omdat de prijzen wat hoger waren in vergelijking met andere auto’s in zijn klasse, was het geen directe concurrent voor concerngenoten als de BMC 1100.

Het was echter niet allemaal rozengeur en maneschijn met de 1300. De volledig nieuwe techniek leidde tot problemen met het onderhoud, waardoor de betrouwbaarheid minder was dan verwacht. Daar kwam bij dat de 1300 niet de goedkoopste was om te produceren, mede vanwege zijn voorwielaandrijving. Gezien het feit dat men zich toch weer ging afvragen of de Herald vervangen moest gaan worden, zou het onmogelijk zijn om de 1300 goedkoop genoeg te maken om kopers van de Herald over de streep te trekken. Men wilde echter dat deel van de markt wel graag behouden. Er moest dus iets gebeuren….

De firma Carbodies werd gevraagd om een estateversie te ontwikkelen. Dit bedrijf had zich al eerder bewezen met een estateversie van de Triumph 2000. Helaas is het bij één prototype gebleven.

In de tussentijd werd de 1300-lijn in 1967 naar boven toe uitgebreid, toen de TC uit kwam. Triumph was echter van mening dat het concept nog hoger in de markt geplaatst kon worden en in de tijd dat de 1300TC op de markt kwam, werden plannen ontwikkeld voor een ingrijpende opwaardering. Onder de codenaam Ajax III werden voor- en achterkant herzien en de nieuwe 1500cc Spitfire motor kwam onder de motorkap.

Voor de vervanging van de Herald kwam de fabrikant op het ingenieuze idee om de 1300 te vereenvoudigen. Dit doel werd bereikt door de auto om te bouwen naar achterwielaandrijving met een starre achteras in combinatie met de bestaande motor. Onder de codenaam “Manx II” werd door Michelotti een versie met een korte “kont” getekend en werd het idee van een tweedeurs versie uit de ijskast gehaald. Het leek een onlogische oplossing, maar het plan was geboren uit pure noodzaak. De 1300 serie werd hiermee in feite in tweeën gesplitst, wat de beschrijving van de geschiedenis er ook niet makkelijker op zou maken.